just an ordinary girl, w/ an extraordinary self..

UB WEEK.

[nalaman kong habang lumalaki ka, maraming beses kang madadapa. Bumangon ka man ulit o hindi, magpapatuloy ang buhay, iikot ang mundo at mauubos ang oras. -Bob Ong]

after the announcement of UB WEEK, sobrang excited ako. isang linggong walang pasok after ng midterm exams. ayos yun. relaxing. pero ngayon, halos isumpa ko na kung sino man ang nagpauso ng UB WEEK na yun. hindi din pala masaya na wala kang magawa. nakapagbasa na ko ng ilang books, magazines, school papers, journals at kung ano2 pa. nabasa ko na NAMAN yung 2 books ni Bob Ong. aside from that, natutulog lang ako.

parang napaka-unproductive ng mga araw. gigising ako ng walang plano sa kung anuman ang gagawin ko sa maghapon. ang laman lang ng planner ko, yung mga bagay na usual ko ng ginagawa, aside from that, wala na. isang linggong walang klase. nakakatamad. parang mas gusto ko pa rin yung nasa school, kahit minsan e bumabagsak sa exam, may bago naman akong natututunan.

gusto ko ng bakasyon pero ayoko ng ganito katagal.

nakakatamad din ang Walang Magawa. sa totoo lang.

buti pa yung kapatid ko, natutuwa na sa kapapanood lang ng tv. na paulitulit lang din naman.

buti pa yung mga tao na masaya na sa maghapon na pakikipagtext.

ako, maghapon akong online. hanggang gabi pa nga. pero feeling ko wala pa rin akong magawa.

nakakaasar.

ang dami ko na namang bagay na hindi pinansin. wala talaga akong kadala dala. kung bakit kasi nasanay akong pinapahirapan na lang palagi ang sarili ko. kung bakit plagi ko na lang ipinaparaya ang mga bagay na akin naman dapat. masyado na kong ngiging mabaet. at nagiging parang napaka-bitter ko na sa mundo. ayoko na.

ISANG ISA NA LANG. AYOKO NA TALAGA.

sobrang namimiss ko na si argyll. wala na kong makausap pag super kelangan ko ng kausap. tama lang siguro na hindi ko na muna pinapansin yung absence nia. ngiging super dependent na naman ako e. ayoko ng ganun.

[Nang Bauan na ang nakanta, excited nako makita KAYO... kasi sunod na TAYO... Nang pumasok KAYO, ang dilim. di ko KAYO makilala... Nang magkailaw at tumugtog ako, WOW!beauty... Ginanahan ako ng makita ko KAYOng nag-ngitian habang nakanta. Ako ang saksi, tayo ang nag-ani ng maraming palakpak mula sa audience! Hehehe! -- TITO MANNY]

i can say, that was my best-est performance so far. Nun lang ako hindi kinabahan. and i have been confident enough to do my thing. That was for the celebration of our 94th ANNIVERSARY, we were not there to compete but to PRESENT something that would make everyone felt so blessed of being a part of that crowd. masaya ako habang kumakanta. at masaya ako habang naririnig yung palakpakan ng mga nanonood. irregardless of the fact na most of them, nagsasabi na samen yung pinakamaganda. MASAYA NA AKO SA SIMPLENG KATOTOHANAN NA NAGING PARTE KAMI NG PAGDIRIWANG NA YUN. masaya ako na naging maayos yung performance namin, kahit halos 4 days lang yung naging paghahanda. ang sarap sa pakiramdam kapag iniisip ko yung 94YEARS, lalo na kapag alam mong lahat halos kayo ganun kasaya at nagpapasalamat sa bagay na yun. isang bagay na hindi mo makikita sa iba. isang bagay na pinapahalagahan namin. :)

Ka Radel : Ang ganda ng performance niyo, ang ganda ng costume.

Sharmaine : Thank You po!

wala si mamy, wala si dady. WALA sila. hindi nanood. :(

napapagod na kong magpakarational sa lahat ng bagay. nakakapagod din palang balewalain kung ano talagang nararamdaman mo. nakakapagod na din yung plaging sa tama ka dapat, yung kung anong ineexpect sayo yun yung gagawin mo. hindi naman ako manhid. nasasaktan ako ng sobra pero sa napakaraming pagkakataon, nakakalimutan ko kung paano maramdaman yun, until such time na naipon na lahat. bigla na lang dumadating yung time na naiisip ko, "ang dami kong bagay na hindi nagawa at ang daming bagay na hindi ko pinansin para lang magawa ko yung tama". nakakapagod pala. i have most means to enjoy life as most people do, pero binalewala ko lahat ng yun kasi may mga bagay na mas mahalaga. halos hindi ko na nga napansin na meron pala ako ng mga bagay na yun.

[the real thing is, i really dont care about what ive said above kasi may mga bagay na sobrang nakakagulo sakin ngayon. naguguluhan at nasasaktan ako.]

kailangan ko si MARK CAGUIOA. haha

Ka Radel : ang tagal kitang hindi nakita ah?

Sharmaine : may klase na po kasi ako.

Ka Radel : mag-aaral ng mabuti ha?

Sharmaine : opo.

Ka Radel : Sinong boyfriend mo? Ipakilala mo saken ang boyfriend mo ha?

Sharmaine : (laughs) wala po akong boyfriend.

Namiss ko ng sobra si Ka Radel. and when i had a talk with him a while ago, naalala ko kung saan ako dapat. Kung bakit nasasaktan ako pag minsan at kung bakit ko pinipilit na manindigan sa mga bagay na kailangan kong gawin. i reckon that i should stay being me, forget about the bitterness of the world. madami pa kong dapat gawin at patunayan. again, i have to put aside my other half, and live with the other. sobrang swerte ko pa rin talaga. :)

klasmeyt : di guh sa lasalle ka na dati, bkit ka pa lumipat?

syarmeyn : kasi bawal na smen pumasok sa catholic school, e catholic school ang lasalle.

klasmeyt : ganun? sayang naman. e gusto mo guh tlgang lumipat?

syarmeyn : ayoko. :(

[nun ko lang nasagot ang tanong na yun ng hindi na ko nag-isip, walang doubt. kasi sa totoo lang, ayoko tlaga. KELANGAN ko nga lang. iba pa rin kasi pag sa kilalang school ka pumapasok. i had my secondary stage at BSUIS. and im not craving for anything less. ive been a so called "LASALISTA" for a sem in my life. i could have had that thing still, if only i had the heart to break the rule. kaso lang, hindi ko kaya at ayokong kayanin. parang tanga, ayoko na gusto ko. AYOKO PERO KELANGAN KO. when i visited lasalle before the start of this semester, its like coming home. ive been there for less than 5 months but still, i had made myself attached to the place. dun ko lang kasi unang naranasan na makareceive ng 3 as a midterm grade. No, hindi dahil sa bobo or tamad ako. dahil sa 3 weeks straight absences ko. and dun ko din naranasan na hindi ako puedeng magsurvive sa isang subject ng mag-isa lang ako. dun ko lang din naranasan na magseryoso ng sobra kasi kelangan kong bumawi at maipasa ang grades ko. na nagawa ko naman. naipilit ko pa talagang gawing 2 yung mga 3 ko. langya. andaming nsayang ng dahil sa absences ko. hindi ako naging close sa mga klasmeyts ko pero dahil naging part sila ng muntik ko nang pagbagsak, mahalaga sila sken. namimiss ko na ang Lasalle, and im missing my A1A family. im missing the long-bus-ride, im missing having to call my instructors "miss" irregardless of their status, im missing having lunch with my klasmeyts, im missing my "lunch-in-a-box", im missing having lunch with louis and jo anne, and im missing doing accounting stuffs with them. im missing "KIRARA". hahaha. ]

there are things that would make you realize that there are really things which worth all the sacrifices. :)

naguluhan ako maxado dun. hahaha

puteeek. hindi ko na matagalan ang ugali ng taong yun. ngayon ko lang naintindihan ng sobra yung situation ni ate kaycee kasi ganun na din yung situation ko ngayon. kung baket naman sa dinamidami ng tao e siya pa yung naging related saken. ayoko na. hindi ko na kayang tagalan. hoooh!

-------------------------------------------------------------------------------

im super down. at sa dami ng pwedeng maging dahilan, hindi ko mafigure out kung alin talaga. natatanga na naman ako sa mga bagay na hindi ko naman dapat katangahan. im fed up with words to live by. kaya lang parang nagkukulang na naman ako sa application ng mga yun. naman!

-------------------------------------------------------------------------------

ang weird ng araw na to. after my first class, may narinig akong girl na tumatawag saken. outside the room. but i dont seem to notice any familiar face outside. cguro 3 tyms nia ko tinawag. pero wala tlaga. tapos,nun namang lilipat na ko ng room. may tumawag na naman sken, lalaki naman. pero wala tlga. hindi ko maintindihan. at isa pa, nung before lunch, pababa ako ng hagdan. mei tumawag na naman sa name ko, girl ulet. nu guh daw? hahahah. buti na lang sanay ako sa ganto kaweird na mga bagay.

-------------------------------------------------------------------------------

nakakatawa ang result ng aking quiz. haha. hindi ako nag-aral e. naging super busy ako nung weekends. as in wala na talaga akong tym na makapag-aral kundi yung after ng ensayo. kaya lang wala talagang pumasok sa utak ko, sobrang pagod na ko nun. wala pa akong matinong tulog at mas wala pa akong matinong kaen. [nun saturday kasi, early morning pumunta kame ng bauan, tas after nun lunch muna tas diretso sa lemery. tapos pag-uwi ko naman, naligo lang ako tas diretso na sa debut ni dianne. 11 na ko umuwi, diretso tulog na agad kasi kelangan kong gumising ng maaga. nun sunday naman after ng lahat ng tupad ko, nagtext si pj, samahan ko daw xa sa san fernando. haha. di pa ko nakakauwi. kainaman! di na din ako nakapagpaalam ng maayos. paguwi ko naman, diretso na ulet sa caucus ng Binhi, wala kasi si vj. after nun ensayo. haha. at natulog na ko. ] pero pasado pa rin naman ako sa exam, 80%. natanga pa ko sa directions, sayang madami pa sana kong tama. inaantok ako e. dictation pa yung exam. woosh. nakakatawa talaga e kadaming bagsak. kainaman naman ang aking mga klasmeyts. actually, simple lang yung exam e. ang tamad nga lang ng madaming mga tao. nakoo.

i wish i could let other people FEEL how scared i am to face another day of my life.

&& for every FAULT / WRONG things ive done and i am to do,

i dont want them to FORGIVE me

i want them to UNDERSTAND.

shmaine

tenkyu besplend for this. :)

This is the story of a girl

Who cried a river and drowned the whole world

And while she looks so sad in photographs

I absolutely love her

When she smiles



How many days in a year

She woke up with hope but she only found tears?

I can be so insincere

Making the promises never for real

As long as she stands there waiting

Wearing the holes in the souls of her shoes

How many days disappear?

You look in the mirror so how do you choose?



And the clothes that you wear

Look swell the next day

Your hair never falls in quite the same way

You never seem to run out of things to say



This is the story of a girl

Who cried a river and drowned the whole world

And while she looks so sad in photographs

I absolutely love her

When she smiles



How many lovers would stay?

Just to put up with this shit day after day

How did we wind up this way?

Watching our mouths for the words that we say

As long as we stand here waiting

Wearing the clothes on the souls of our shoes

How do we get there today?

When we're walking too far for the price of her shoes



And the clothes that you wear

Look swell the next day

Your hair never falls in quite the same way

You never seem to run out of things to say



This is the story of a girl

Who cried a river and drowned the whole world

And while she looks so sad in photographs

I absolutely love her

When she smiles



And the clothes that you wear

Look swell the next day

Your hair never falls in quite the same way

You never seem to run out of things to say



This is the story of a girl

Who cried a river and drowned the whole world

And while she looks so sad in photographs

I absolutely love her



This is the story of a girl

Her pretty face she hid from the world

And while she looks so sad and lonely there

I absolutely love her



This is the story of a girl

Who cried a river and drowned the whole world

And while she looks so sad in photographs

I absolutely love her

When she smiles

When she smiles!

tenkyu.

SALAMAT sa lahat ng to, Super Tenkyu talaga.

Jigs - sa super agang pagbati, 1st week pa ata un ng april. pero di mo ko binati nung bday ko. nakoo. shugbak ka saken. tamo ka!

Chevette - ang aga aga mong bumati sken tapos nakalimutan mo kong batiin nung exact date. kainaman na yang memory mo. hahaha

Bettina - isa ka pa, salamat sa advanced at belated mong greeting sken. hahaha. baliw!

Jeg - ikaw kaunaunahang bumati sken nung 25. nyaha! tenkyu.

Chin - salamat talaga kahit kelan di ka na nakalimot. nakoo. uwi na dito bilis.

ate Kaycee - super touched ako sa message. khit kelan ka tlaga. salamat sa lahat2. for always being there kapag kelangan ko ng kausap. nakoo. ngdrama na. haha. lavyahsis!

Jhay r - kuya, salamat. sa effort ng panghihingi ng number ko. sabi mo ililibre mo ko ha? hahaha. walang bawian.

Besplend - super tenkyu sa intangible mong gift. salamat talaga. :)

Derek - nakoo. hahaha.

Nessa - salamat sa isang matinong usapan. perstym? hahaha.

Lara - tenkyu. tenkyu. sa message mo. touched ako, super. aylabyu LOLA.

Abottzki - ang regalo ko, nsan?

Gyl - tenkyu. actually, badtrip ako nung magkatext tau. haha. di halata eh ano? wak ka ng magtanong kung bket. sekret. hahaha. salamat. aylabyu.

Sa lahat ng relatives ko :

mamy, kit, dady, tita majoy, tita lorna, ate beng, tito michael, tita ganda, mama josie, ness,  ate puring, tita galarie, tita mila, april, dianne, tita inda, tito tisoy, cholo at sa lahat ng pinsan ko pa.

Sa lahat ng Kasama ko sa distrito :

PJ - salamat sa effort, sa pagpunta sa Bolbok para lang mang-asar at pagtawanan ako. sa paarte mong greeting na di mo naman tinupad. tenkyu. :) [haha. parang galit eh]

Jenny - salamat sa gift, sa beso at sa greeting. ayos lang yun, walang problema sken. hahaha

Evelyn - salamat. :)

Haket - super tenkyu pati dun sa gift.

Alen - salamat sa panalangin tsaka sa lahat lahat. salamat sa pagtawag kahit wala naman talaga kong nrereceive na tawag mula sayo. hahaha

Angel - nakoo. ako nga dapat magpasalamat sayo. kanina lang kita nakausap ng mejo matino. hehehe

sa iba pa, kay yvez, geljune, oslec, mike, ultraman, rogerson, jelly ann, charisma, aldrin, jolo, ate christine at sa lhat ng Pangulong Binhi na bumati sken knina, kahit di ko kayo kilala, salamat talaga.

Sa mga ka-MT ko sa Lokal :

kay Vj, julius, jennifer, edison, maelyn, lanie, gyl, mary jane, dindin, budoy (salamat sa card), willy jay, eric, at sa lahat ng MT ng PNK.

Sa lahat ng klasmeyt / skulmeyt ko :

pao, roger, diana, sylvi, donna, best jessa, best dayan, arjel, martin, dennis, geraldine, sherwin, arjay, katrina, ian, botchok, kristal, stephen, kristal, reena, louis, jarrod, david, jeff, kang, ma'am elsa

Sa aking mga Kabarangay :

cha, clarice, nessa, lara, noty, danica yvette, ajima, ailec, lyn, roe, jodie, bec, alyanna

Sa iba pa :

jane, shane, jonah mae, mark, janno, jaypee, juliet, russell, ate doray, tito efren at sa lahat ng bumati kanina, hindi ko mga kilala eh, may nagkalat kasi na bday ko. hahaha

Higit sa lahat :

Ka Melmar - sa greeting nung tuesday. Salamat po.

Ka Radel - kakamay lang sana ako, pero hinawakan nia ko sa ulo, salamat po sa "basbas". Unexpected. Salamat po ng marami.

ayun. sana wala akong nakalimutan. :)

i remember, i asked GOD na sana umabot pa ko sa Pasalamat. after that, sana umabot pa ko Sta. Cena. but now, pinaabot pa Niya ko ng 18th bday ko. well, i always ask God for another day because i am never sure of what might happen the other day, the other hour, or the other minute. Life is just so unpredictable that i always end up hoping for another day of living with the things i consider LIFE.

the feeling was unexplainable. Masarap sa pakiramdam yung nakaupo ka lang tapos biglang may lalapit sayo para batiin ka. Mga taong hindi ko halos kilala, pero kinikilala ako. Higit sa lahat, yung basbasan ka ng Pangangasiwa sa harap ng maraming tao, people who had questions, "sino naman kaya yun?". sabi pa saken ni Jenny, "ala bat ka ginanun? ako hinde. kadaya." i, too am shocked. I love the fact that i am known by those persons i admire most. i am not FAMOUS but i am KNOWN. may pagkakaiba yun. :)

hanggang sa mga pagkakataong ito, tinatanong ko pa rin sa sarili ko, "sino ba ako para sa ganitong mga bagay?" :)

wala na kong masabi, super thankful ako sa lahat.